Dzieci oswaja plan. Zaznaczcie na mapie „punkty radości”: stacja z gorącą czekoladą, wiata z widokiem na las, wagon z miejscem przy oknie. Opowiedz, co po czym nastąpi: „najpierw muzyka, potem przekąska, potem książka z naklejkami”. Mały człowiek, który wie, co dalej, rzadziej „eksploduje” w pół drogi. Dorosły też: rezerwuje energię na to, co ważne.

W aucie ciało tęskni za ruchem, w pociągu — też. Pomaga „choreografia postoju”: trzy przysiady przy bagażniku, pięć kroków tyłem, „tup-tup” w miejscu i duuuży wdech nosem. W przedziałach sprawdza się „misja” — liczenie niebieskich czapek, odtwarzanie min z plakatów, wyszukiwanie liter z imienia w reklamach za oknem. Dzieci nie potrzebują ciągłej akcji. Potrzebują powtarzalnego rytmu.

Wystarczy jedno małe pudełko: chusteczki, plastry, mini krem, wilgotne ściereczki, przekąska „niekrusząca”, bidon, cienki koc, dwie ulubione mikro-zabawki i nowość tylko na drogę (naklejki, fiszki obrazkowe, książka z okienkami). Słuchowisko zamiast tabletu potrafi zdziałać cuda, a „baza” z koca ratuje w sytuacjach przeciążenia bodźcami. Dla Ciebie — powerbank i plan B na objazd. Spokój rodzica zaraża.

Dobra podróż to nie brak korków, tylko poczucie, że macie siebie i plan. Reszta — nawet jeśli się przedłuży — zamienia się w historię do opowiadania przy stole.