Dzieci potrafią zamienić zwykły dzień w coś niezwykłego, jeśli tylko dostaną chwilę i odrobinę przestrzeni. Ich wyobraźnia rusza wtedy jak dobrze znana melodia — sama, bez podpowiedzi, bez dorosłego w tle. To właśnie w tych momentach zaczynają się najpiękniejsze historie.

Świat, który ożywa, kiedy nie patrzymy

Są takie zabawki, które potrafią zniknąć z pola widzenia dorosłych na pół godziny — i to w najlepszym znaczeniu tego słowa. Stoisz pod drzwiami pokoju i słyszysz tylko szepty, stuknięcia, zmieniające się głosy, a czasem głośne „uwaga, wyjeżdżamy!”. I wiesz, że właśnie dzieje się coś ważnego: dziecko weszło w swój własny świat. Taki, którego nie trzeba mu podpowiadać, kolorować ani prowadzić za rękę.

Kamper Klorofil, z całą swoją słodyczą, maleńkimi wnętrzami i niespodziankami, jest jednym z tych przedmiotów, które otwierają w dzieciach drzwi do opowieści. Nie trzeba mówić: „A teraz pobaw się”. Wystarczy postawić kamper na podłodze i… wyjść z pokoju. Reszta wydarza się sama.

Dzieci intuicyjnie wiedzą, że to nie jest zwykły samochód. To dom na kółkach, który czeka na historię. Ktoś musi prowadzić, ktoś szykuje piknik, ktoś zjeżdża ze zjeżdżalni do sypialni, ktoś ogląda telewizję, kiedy pada deszcz, a ktoś trzeci odgrywa dramatyczny moment, w którym jagódka spada ze stołu (i oczywiście wszyscy ruszają na ratunek). To jest teatr, w którym wszystko może się wydarzyć, bo scenariusz piszą paluszki, a nie my.

To właśnie w takich chwilach dziecięca wyobraźnia pracuje pełną parą. Kiedy zwierzątka jadą w góry, to są naprawdę w górach — z mgłą, potokiem i „uwaga, misie!”. Kiedy jedzą piknik, to naprawdę jedzą. Kiedy idą spać w piętrowej sypialni, to naprawdę tam się kładą. To nie jest zabawa, to jest życie w miniaturze. I to jest dla rozwoju dziecka cenniejsze niż jakikolwiek „edukacyjny program”.

Bo kiedy dziecko odgrywa role, uczy się rozumienia emocji. Kiedy tworzy własne historie, ćwiczy narrację, która później stanie się podstawą czytania i pisania. Kiedy ustawia zwierzątka przy stole, dowiaduje się, czym jest relacja. A kiedy negocjuje, kto dziś prowadzi kamper, nieświadomie buduje kompetencje społeczne, które przydadzą mu się jeszcze długo po tym, jak zabawki Klorofil trafią do pudełka wspomnień.

Gdy natura jest tłem, wyobraźnia robi resztę

Świat Klorofilu ma w sobie coś, czego my — zabiegani dorośli — coraz bardziej potrzebujemy, a czego dzieci całe szczęście nie zapominają: naturalną bliskość z tym, co zielone, miękkie i spokojne. Zwierzątka żyjące w harmonii, słońce, które wstaje nad nimi każdego ranka, małe przygody, które nie wymagają nawet jednej baterii. To przestrzeń, która daje odpoczynek, ale jednocześnie pobudza do działania.

Kamper z rączką do noszenia, rozkładanym stołem, ukrytą telewizją i całym tym uroczym, zwierzęcym chaosem sprawia, że dziecko może bawić się wszędzie: pod stołem, na dywanie, w samochodzie, u babci, na kocu w ogrodzie. To zabawka, która nie trzyma dziecka w miejscu, tylko rusza razem z nim. I może właśnie dlatego dzieci tak ją kochają — bo daje im wolność tworzenia opowieści tam, gdzie akurat przyszła im do głowy.

Najpiękniejsze jest jednak to, że taka zabawa pozwala dziecku… marzyć. Sprawdzać, co by było, gdyby. Wymyślać światy, w których każda podróż jest początkiem czegoś ważnego. A my — stojąc czasem pod drzwiami pokoju — słyszymy te drobne odgłosy i uświadamiamy sobie, że najważniejsze rzeczy naprawdę dzieją się wtedy, kiedy na chwilę damy dziecku przestrzeń.

Kamper Klorofil nie świeci, nie mówi i nie gra. A mimo to w dzieciach zapala najpiękniejsze światło: światło wyobraźni.

A kiedy po wszystkim wracasz do pokoju i widzisz kamper otwarty jak małą scenę, porozstawiane zwierzątka i niedokończony piknik, wiesz jedno: tu naprawdę wydarzyła się historia. I choć nie widziałaś jej na własne oczy, zostawiła po sobie ślad. Bo najpiękniejsze rzeczy dzieją się właśnie wtedy, kiedy dajemy dzieciom przestrzeń — a one wypełniają ją wyobraźnią.

Artykuł powstał przy współpracy ze sklepem fajneklocki.pl