Myszonka kochamy z Zoe od pierwszego tomu. Jest jak sąsiad zza ściany: ten sam etap szkoły, te same „mikro-dramy” i wielkie emocje w małych sprawach. Kiedy trafił do nas „Myszonek i zwariowane Halloween”, nawet nie udawałyśmy, że czytamy „po jednym rozdziale”. Halloween uwielbiamy – a ta książka na Halloween dla dzieci daje to, co lubimy najbardziej: odrobinę dreszczyku, dużo ciepła i normalne życie, które ani nie idealizuje, ani nie straszy „na siłę”.

Dlaczego ten Myszonek jest „w punkt”

Halloween bywa dla młodszych dzieci mieszanką ekscytacji i chaosu. Przebrania kuszą, szkolne akcje nakręcają emocje, a potem… trudno zasnąć. W tej części Myszonkowego uniwersum jest tak, jak w realu: trochę zamieszania, parę nieporozumień, „cukierek albo psikus” w wersji szkolnej i sąsiedzkiej, a do tego serdeczne, zwykłe rozmowy, które zdejmują ciśnienie. Dzieci dostają przygodę „na teraz”, rodzice – język do ogarniania emocji bez moralizowania.

Zoe uwielbia Myszonka, bo zna dokładnie „jej” sprawy: młodsze klasy. Pierwsze strony pachną szkolnym korytarzem: dzieci porównują stroje, zgadują „kto jest kim”, a serce czasem podskakuje z niepokoju. 

Zguba, która uruchamia dobro

Na drodze do szkoły znika plecak. Znacie ten dreszcz: „o nie, i co teraz?”. Zamiast paniki dostajemy łańcuszek dobrych gestów. Ktoś pożycza ołówek, ktoś dzieli się kanapką, ktoś mówi „poszukamy razem”. To najpiękniejsza lekcja Myszonka: w kryzysie wychodzi na powierzchnię zwykła, cicha przyjaźń. Bez fanfar, za to skutecznie.

A potem robi się naprawdę ciekawie: klucze, trop i… piwnica

Prawdziwa przygoda startuje, gdy gubią się klucze. Myszonek włącza tryb detektywa, tropi, kojarzy fakty, aż dziwnym trafem trafia do piwnicy. Jest półmrok, jest „ojej!”, ale autorka trzyma napięcie w strefie „wow”, nie „au!”. To Halloween w wersji młodszych klas: zabawa, zagadka, zero koszmarów po nocy.

Dlaczego to działa na dzieci z młodszych klas?

Bo „Myszonek i zwariowane Halloween” nie sprzedaje cukrowej waty ani nie kręci „horrorku”. Pokazuje emocje w skali 1:1, uczy stawiać granice („psikus, który nikogo nie rani”) i daje dziecku małe narzędzia: zapytaj, poproś, podziękuj, spróbuj jeszcze raz. Ilustracje niosą klimat, rozdziały mają tempo „jeszcze jeden”. A my — dorośli — dostajemy język do rozmowy: nie o idealnych przebraniach, tylko o odwadze, współpracy i tym, że zguba to nie koniec świata.

Jak to czytać w domu (żeby „zaskoczyło”)

Najcelniej trafia do dzieci w wieku 5–9 lat. Przedszkolaki popłyną za obrazkami, młodsi uczniowie zobaczą „swoje” sytuacje. Jeśli Wasz dom lubi Halloween, latarki i detektywistyczny vibe — będziecie w domu. My z Zoe znów skończyłyśmy szybciej niż planowałyśmy, bo „jeszcze jeden rozdział” niósł się po cichu jak szept w korytarzu.

Czy to na pewno książka będzie mieć dobry koniec?

Plecak odnaleziony, klucze też, serce na miejscu. Ale czy cukierki i psikusy wyjdą Myszonkowi na dobre? Tego nie zdradzimy. Tę część dopiszecie razem, zamykając książkę i dogadując domowe zasady. Bo właśnie o to tu chodzi: o przygodę, która zawsze kończy się rozmową.

Wyślij ten artykuł przyjaciółce, której pierwszoklasista kocha przebrania i zagadki.

Artykuł powstał przy współpracy z Wydawnictwem Frajda